close
تبلیغات در اینترنت
درون یک فضاپیما راکه روی کره ماه توقف کرده را تصور کنید
loading...

سایت درسی

درون یک فضاپیما راکه روی کره ماه توقف کرده را تصور کنید و تصویر ذهنی خود را بنویسید  انشا درون یک فضاپیما کلاس نهم   انشا فضاپیما پاسخ…

   
اطلاعیه کپی رایت


در صورتی که شما مالک یکی از جزوات , نرم افزار ها و کتاب های منتشر شده در این سایت هستید و از این بابت راضی  نمیباشید با ذکر دلیل و مدارک کافی از طریق بخش تماس با ما با ما در ارتباط باشید تا لینک دانلود آن در سریع ترین زمان ممکن حذف شود



درون یک فضاپیما راکه روی کره ماه توقف کرده را تصور کنید و تصویر ذهنی خود را بنویسید

 انشا درون یک فضاپیما کلاس نهم

 

انشا فضاپیما

پاسخ به این سوال پایه نهم در ادامه مطلب

 

همچنین میتوانید انشای زیباتری در همین مورد را از سایت دوستم مشاهده کنید برای رفتن به سایت دوستم کلیک کنید:

 

انشا فضاپیما


نخستين‌بار که زمين را از فضا ديدي، چه چيزي به ذهنت آمد؟

من ديدم زمين ما چقدر کوچک و آسيب‌پذير است. چقدر لطيف و زيباست و ما چقدر راحت قدر اين نعمت بزرگ خداوند را نمي‌دانيم و به آن آسيب مي‌رسانيم. من از فضا ديدم که ما انسان‌ها، چه بلايي بر سر محيط زيست مي‌آوريم. ما بايد مواظب سياره خودمان باشيم. بايد خودخواهي را کنار بگذاريم و بپذيريم که ما آخرين کساني نيستيم که روي زمين زندگي مي‌کنند، فرزندان و نوه‌ها و نسل‌هاي بعد از آنان هم بايد از نعمت‌هاي اين سياره بهره‌مند شوند. البته همه ما که روي زمين زندگي مي‌کنيم قدر آنچه را که دور و بر ماست نمي‌دانيم. در فضا براي هر کدام از اين نعمت‌ها که به رايگان در اطراف ما وجود دارد، دلتنگ مي‌شويم و مي‌فهميم که آنها چقدر باارزش هستند. ما بايد در برابر اين نعمت‌هاي خدا احساس مسئوليت کنيم. چه زمين، چه هوا و حتي تک‌تک اعضاي خانواده‌مان.

نسيبه: «ساليجان» بسيارمسئوليت‌پذير است، به‌ويژه در مورد خانواده‌اش احساس مسئوليت مي‌کند. در زمان پرواز فضايي‌اش تا فرصت مي‌کرد به ما زنگ مي‌زد. معمولا بچه‌ها روزهاي شنبه و يکشنبه براي اينکه از کارهاي خانه فرار کنند، مي‌روند گشت‌‌وگذار! «ساليجان» هر روز زنگ مي‌زد و با همه صحبت مي‌کرد و به بچه‌ها توصيه مي‌کرد مرا اذيت نکنند. در کار خانه کمکم کنند، يعني حتي زماني که در فضا بود هم به فکر ما و خانواده‌اش بود و هميشه دوست داشت فرزندانش هم مثل خودش مسئوليت‌پذير شوند.

در فضا خواب هم مي‌ديديد؟ خواب‌ها فضايي بودند يا زميني؟

بله، خواب مي‌ديدم. خواب‌هايم هم زميني بود. بيشتر خواب لحظه‌هايي را که در زمين برايم خوشايند بود و در فضا برايشان دلتنگ مي‌شدم، مي‌ديدم. البته اين فقط به خانواده ختم نمي‌شود. چيزهاي بسياري هست که در زمين داريد و قدرش را نمي‌دانيد، بوهاي مختلف، طعم‌هاي مختلف، جاهاي مختلف و... .

آيا در فضا دلتنگ زمين هم مي‌شديد؟

شما در فضا دلتان تنگ مي‌شود به يک سيب آبدار شيرين گاز بزنيد، سيب شيريني که وقتي گازش مي‌زني، آب خوشمزه و شيرينش از لب و دهنتان بيرون بزند و عطرش را حس کنيد. در فضا شما براي بو و طعم غذا دلتنگ مي‌شويد. خلاصه خيلي چيزهاست که شما را به زمين مي‌خواند. در سفر اولم که با شاتل انجام شد، وقتي در هوستون بودم، اين ايده به ذهنم رسيد که در فضا پلو بخورم! کارشناسان غذايي هوستون را به خانه‌ام دعوت کردم و برايشان پلو درست کردم. خيلي خوششان آمد و وقتي اين ايده بردن پلو به فضا را با آنها در ميان گذاشتم، استقبال کردند. در شهر زادگاه من در قيرقيزستان برنج کشت مي‌شود. من مقداري برنج را که با خودم آورده بودم، به آنها دادم و آنها پلو را در فهرست غذايي گذاشتند و هنوز هم پلو جزء غذاهايي است که براي فضانوردان آماده مي‌شود.

خانواده شما، پدرتان و مادرتان چه حس و حالي داشتند؟

موقعي که با پدرم صحبت مي‌کردم، من هم تمام فکرم اين بود که او وقتي با من مواجه مي‌شود چه حالي دارد! اگر هر بچه‌اي مي‌توانست آرزوهاي پدرش را برآورده کند، همه خوشبخت مي‌شدند. همه پدران آرزو دارند وقتي پسرشان بزرگ مي‌شود، به او افتخار کنند. ما ضرب‌المثلي داريم که مي‌گويد: «اي فرزند تا کودک و نوجواني به پدر و مادرت افتخار کن و وقتي بزرگ شدي کاري کن که آنها به تو افتخار کنند» و من تلاش کردم اين‌گونه باشم و خدا را هزار بار شکر مي‌کنم که باعث سربلندي پدر و مادرم شده‌‌ام.

براي رسانه‌هاي گروهي و مردم سفر به فضا عادي و تکراري شده است. آيا براي فضانوردان هم اين کاري تکراري به‌شمار مي‌رود؟

ابدا، هر سفر به فضا را مي‌شود يک پرواز آزمايشي دانست. پروازهاي فضايي ظاهرا شبيه هم ديده مي‌شوند، اما در هرکدام خيلي چيزها را براي نخستين‌بار بايد انجام داد. به‌طور مثال من به‌همراه «لروي شيائو» و «يوري شارگين» با ناو سايوز «تي.‌ام. آ-٥» به فضا سفر کردم. در آن مأموريت قرار بود ناو ما به ايستگاه فضايي بين‌المللي متصل شود، ولي موشک‌هاي ترمزي کار نکردند و سفينه ما در ٣٨متري ايستگاه متوقف شد. در اين زمان ما در بخش شب زمين بوديم و وضعيتي پيش آمد که در زمين تصور کردند ما با ايستگاه برخورد مي‌کنيم. من بلافاصله آن دستگاه را از مسير خارج کردم و خودم هدايت ناو را برعهده گرفتم و توانستم با کمک کارشناسان مرکز هدايت پرواز، ناومان را به شکل غيرخودکار و دستي به ايستگاه متصل کنم.

شما در جريان سفر دومتان که بيش از شش ماه طول کشيد، دو بار راهپيمايي فضايي داشتيد. براي اولين‌بار که در فضاي بيکران قدم گذاشتيد از ديدن ابهت کيهان چه حالي پيدا کرديد؟

احساس بسيار عجيبي به انسان دست مي‌دهد که قابل تعريف نيست. از ايستگاه که بيرون مي‌آيي زمين را با آن عظمت مي‌بيني و از آن با عظمت‌تر کيهان را. با کلمات نمي‌شود شرح داد که چه احساسي پيدا مي‌کنيد. خود راهپيمايي هم سخت و خطرناک است و هم مسئوليت سنگيني بر دوش انسان. براي هر لحظه‌اش هزينه سنگيني پرداخت شده و در آن شرايط دشوار انسان اگر کوچک‌ترين اهمالي کند، عذاب وجدان مي‌گيرد. خوشبختانه من توانستم وظايفم را به درستي انجام دهم. در راهپيمايي اول که پنج ساعت و ٢٨دقيقه طول کشيد، يک سکوي آزمايشگاهي را روي بدنه خارجي نصب کردم و در راهپيمايي چهار و نيم ساعته دوم، يک آنتن مخابراتي را. در همين راهپيمايي يک ماهواره کوچک را با دستم در فضا رها کردم. اين نخستين‌باري بود که چنين کاري انجام مي‌شد و يک چيز شگفت و تازه به حساب مي‌آمد. جالب اينکه اين ماهواره چهار ماه فعال بود و دانشجويان مي‌توانستند با آن ارتباط داشته باشند.

در دوران سفرت اتفاقي افتاد که امروز از يادآوري آن ناراحت شوي؟

در زمان اقامت در فضا، توالت ايستگاه خراب شد. آنجا محدوديت‌هايي هست. جاي ديگري نمي‌توانستيم برويم. مايع ضدعفوني نشتي داشت و کل دستگاه را از کار انداخته بود. سه روز طول کشيد تا آن را تميز کنم و چهار کيسه پلاستيکي بزرگ پر شد از فضولات و قطعات که آنها را در پروگرس گذاشتيم تا در اثر برخورد به جو از بين برود. بعدا براي ما يک توالت جديد فرستادند.

هر قوم و مردمي رسوم و آداب و عادات خودشان را در سفر دارند. مسلما شما هم به‌عنوان يک شرقي آداب خاصي داريد. آيا در اين سفرها توجهي هم به آداب و رسوم خود داشتيد؟

در مرحله اول بايد بگويم که پرواز به فضا بايد با روح پاک انجام شود. نبايد کينه و حسد يا هر چيز ديگري که روحت را سنگين کند، با خود داشته باشي. من قبل از آنکه به فضا سفر کنم، با امام جماعت مسجد بايکونور ملاقات کردم. با هم قرآن خوانديم و آرزو کرديم همه‌چيز به خير و خوشي تمام شود. از خدا خواستم که به من کمک کند تا وظيفه‌اي را که براي من تعيين شده به نحو احسن انجام دهم و همه برنامه پرواز به خوبي انجام شود.

نسيبه: ما يک رسم قديمي داريم. وقتي کسي مي‌خواهد به مسافرت برود، نان مي‌پزيم و مسافر بايد تکه‌اي از آن را گاز بزند. بقيه نان را نگه مي‌داريم تا در بازگشت بخورد! مادرم اين کار را مي‌کرد. من هم نان پختم و دادم «ساليجان» يک گاز بزند!

غرش موشک و لرزش آن و اينکه مي‌دانستي الان روي انبار چند تني مواد منفجره قرار داري، تو را نمي‌ترساند؟

من نه در آن زمان، بلکه هميشه آماده هر حادثه‌اي هستم، اما تلاش مي‌کنم براي برداشتن هر قدمم فکر کنم تا بتوانم با اطمينان پيش بروم. در عين حال معتقدم زندگي‌ام در دست خداست. اوست که مرا ياري داد که به اينجا برسم و هم اوست که مرا ياري مي‌دهد که به جلو بروم.

زماني که برگشتي و ديدي که نامت در رسانه‌ها مطرح است و همه‌جا به استقبالت مي‌آيند، از اينکه مشهور شده‌اي چه احساسي داشتي؟

من در آن زمان احساس غرور مي‌کردم، نه به اين دليل که مورد توجه قرار گرفتم بلکه به دليل آنکه توانسته بودم کارم را به بهترين شکل انجام دهم. من از محبت مردم خيلي ممنونم اما آنها بايد بدانند کار يک فضانورد تنها نقطه انتهايي يک هرم است. ده‌ها هزار متخصص کار کرده‌اند تا آن روز من در نقطه بالاي موشک بنشينم. من با خودم عهد کردم تمام تلاشم را به‌کار گيرم که زحمت آنها را از بين نبرم. اما اينکه مغرور شوم، اصلا فکرش را هم نمي‌کنم، چون دليلي وجود ندارد. من حتي تلاش کردم خانواده‌ام هم از اينکه من به فضا رفته‌ام، تغيير روحيه ندهند و از روزي که به خانه برگشتم، مثل سابق در کارهاي خانه کمک مي‌کردم. (با خنده) مثل سابق سيب‌زميني پوست مي‌کندم و در پختن غذا کمک مي‌کردم. تلاش کردم در جاهايي که مي‌خواهند مرا به اصطلاح تحويل بگيرند يا نروم يا خانواده‌ام را نبرم که غرور و تکبر پيدا کنند. (با خنده) به ايران که آمدم تازه خانمم متوجه شد که من قهرمانم و بعضي مواقع رعايت حالم را مي‌کند و خودش سيب‌زميني‌ها را پوست مي‌کند! از شوخي گذشته سفر من به فضا، خدا را شکر هيچ تغييري در روحيه من و خانواده‌ام نگذاشت.

از خانم «نسيبه شريپوا» سؤال مي‌کنم، بعد از برگشت از فضا تغييري در رفتارش پيدا شد؟

نه، هيچ تغييري نکرد. هماني هست که بوده. او حتي اجازه نداد بچه‌ها به کسي فخر بفروشند که پدر ما فلاني است. آنها را طوري تربيت کرده که تکبر نداشته باشند. او همچنان در بين خانواده و دوستانش به‌عنوان يک فرد مسئوليت‌پذير معروف است. سفرهايش به فضا باعث افتخار ماست اما از نظر ما قهرمان‌بودنش به اين دليل است و نه براي سفرش به فضا.

بعد از پايان ماموريت راهي زمين شدي، در آن لحظات به چه فکر مي‌کردي؟

وقتي سفينه به زمين فرود مي‌آيد و دريچه سفينه را باز مي‌کنند، احساس عجيبي داري. مي‌خواهي گريه کني. هواي تازه را تنفس مي‌کني و آسمان فيروزه‌اي را مي‌بيني. همه‌چيز از جمله حست عوض مي‌شود و تغيير مي‌کند. مثلا اينکه نور خورشيد را از پشت شيشه ضخيم سفينه يا ايستگاه فضايي ببينيم يا به‌طور مستقيم، بسيار متفاوت است. چند ساعت پيش، نقطه اتکايي نداشتي و حالا روي سطح استوار و محکمي هستي و به‌راحتي روي زمين نشسته‌اي. مثالي ملموس برايتان بزنم. همه ما در دوران کودکي آن را حس کرده‌ايم. بعضي موارد پدر براي تفريح ما را به هوا مي‌اندازد. آنگاه که مي‌پريم و بازمي‌گرديم البته لذت مي‌بريم اما زماني که در دستان پدر قرار مي‌گيريم احساس اعتماد داريم، چون مطمئنيم خطري ما را تهديد نمي‌کند. بعد از فرود به زمين، همان احساس را داري. مثل آن است که اينک دستان زبر و خشن اما قابل اعتماد و اطمينان پدرت، تو را در بر گرفته است. بعد از آنکه دريچه را باز و کمک کردند، بيرون آمدم، روي صندلي راحتي مخصوص لم دادم. نخستين کارم اين بود که به خانواده‌ام زنگ بزنم. من به پدر، مادر و همسرم تلفن زدم و به شوخي گفتم سرهنگ «شريپف» بازگشت خود را به مقام محترم گزارش مي‌دهد. هيچ مشکلي وجود ندارد و همه‌چيز‌رو به راه است!

خانم «نسيبه شريپوا» وقتي شما به اتفاق همسرتان به ايران آمديد، در يکي از دانشگاه‌هاي استان سمنان، فيلمي را از نخستين پرواز«ساليجان» به فضا که با شاتل ايندور انجام شده بود، نمايش دادند. در زمان نمايش اين فيلم من متوجه تغيير حالت شما و لرزش دستان‌تان شدم. چرا اين حالت به شما دست داد؟

در زمان پرواز همسرم با شاتل، مقامات سازمان فضايي آمريکا به ما دستور دادند چمدان‌هايمان را ببنديم و آماده بازگشت به مسکو باشيم چون اگر در زمان پرتاب، حادثه‌اي مثل چلنجر رخ دهد، بلافاصله و بدون کوچک‌ترين اتلاف وقت، بايد آمريکا را ترک کرده و به مسکو برگرديم. من و بچه‌ها حتي لباس سفر پوشيده بوديم و با اضطراب زياد شمارش معکوس را گذرانديم و تا زماني که به ما گفتند شاتل در مدار قرار گرفته و مي‌توانيم از حالت «بازگشت اضطراري» خارج شويم، هر لحظه را با وحشت زياد گذرانديم و از آن به بعد هر موقع فيلمي از پرتاب شاتل مي‌بينم، رعشه به من دست مي‌دهد.

علی چهارشنبه 13 آبان 1394 زمان : 14:16 نظرات ()
مطالب مرتبط
ارسال نظر برای این مطلب
این نظر توسط سارا در تاریخ 1395/9/18 و 16:21 دقیقه ارسال شده است

چه ربطی داشت اخه ؟؟؟ هر کی فهمید چه ربطی به موضوع داشت بیاد به منم بگه ثوات داره خخخخ این کلا رفتن ربطش دادن به یه موضوع دیگه خودم بنویسم سنگین ترم

این نظر توسط وحید در تاریخ 1395/8/11 و 21:58 دقیقه ارسال شده است

عالیییییییییییی
به درد نمیخوره

این نظر توسط وحید در تاریخ 1395/8/11 و 17:43 دقیقه ارسال شده است

عالی ولی یکم افتضاع

این نظر توسط inna در تاریخ 1395/8/9 و 18:54 دقیقه ارسال شده است

الان چه ربطی به سوال داشت؟؟؟؟

این نظر توسط ShahiN در تاریخ 1395/7/25 و 20:06 دقیقه ارسال شده است

ایــــــــن چیـــــــه مـــــال خــــــودم خــــــوبتر 💥👏👏👏👏

این نظر توسط mona در تاریخ 1395/7/24 و 19:51 دقیقه ارسال شده است

این به درد خودتون میخوره

این نظر توسط لیانا10 در تاریخ 1395/7/21 و 15:01 دقیقه ارسال شده است

بابا انشای خودم ازین قشنگ تره والا ماشالا خودم

این نظر توسط Asa در تاریخ 1394/9/15 و 14:47 دقیقه ارسال شده است

والااااااااااااااا
ایییییییییییییییی
خیلی مزخرف بودددد
با این مطالتون...
اصن به موضوع ربط نداره
اینطور نیس بچا؟؟؟؟؟؟؟

این نظر توسط ی در تاریخ 1394/8/22 و 22:11 دقیقه ارسال شده است

اقا این چه ربطی داره به سواال


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی
تبلیغات
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • موضوعات
    نظرسنجی
    نظرت درباره سایت؟


    ارسال مطلب

    فقط برای اعضا امکان پذیر است

    آمار سایت
  • کل مطالب : 546
  • کل نظرات : 313
  • تعداد اعضا : 905
  • کدهای اختصاصی


    G 3 6

    لطفا برای ورود به سایت این باکس را ببندید